Şarköy’de 1970’lerden kalma bir gün

Okullar açıldı, ufukta uzun bayram tatili de yok. Münasebetiyle kente kısa aralıktaki sayfiyeler ufak kaçamaklar için büyük kıymet kazandı! Tekirdağ’ın Şarköy ilçesi, İstanbullulara iki saat uzaklıkta ‘nostaljik bir Toskana’ ortamı sunuyor. Vaktin adeta 1970’lerde durduğu şirin köyleri ve romantik bağlarıyla Şarköy haftasonu kaçışlarına çok uygun. Üstelik, bölgede bugünlerde bağbozumu heyecanı var.

04.12.2022
31
Şarköy’de 1970’lerden kalma bir gün
REKLAM ALANI

Bir pazar sabahı, erken saatlerde yola koyuluyoruz… Gayemiz, Tekirdağ’ın sayfiye ilçesi Şarköy. İstanbul’dan 250 kilometre uzaklıktaki Şarköy’e vardığımızda, vakitte da bir seyahat yapmış üzere oluyoruz. Burada yapılaşma 1970’lerden sonra başlamış. Deniz kıyısına iki katlı binalardan oluşan tatil köyleri kurulmuş fakat ilçe otantikliğini korumuş. Merkezindeki yedi kilometrelik kıyıda dört mavi bayraklı plaj var. Rehberimiz gazeteci Yakup Önal, “Buraya ‘Trakya’nın Bodrum’u da deniyor” diye bilgi veriyor. Lakin plajlar Bodrum’a hiç benzemiyor! Yaş ortalaması oldukça yüksek. 32 bin civarındaki nüfusun da tatilcilerin de çoğunluğu yaşlı beşerler. Tatilciler de yaşlı” diye anlatıyor. Plajdaki büfeler de ‘Bodrum beach club’larından daha mütevazı. Kalan son yazlıkçılar, gazozlarını alıp kumların üzerinde keyiflerine bakıyor… Yanımızdan geçen mısırcı, “E haydi bakalım, Şarköy’de deniz döneminin son günleri bunlar!” diye sesleniyor.

ARA REKLAM ALANI

Burada bir yılda üç mevsim var

Deniz dönemi bitiyor ancak Şarköy’de mevsimler ‘bahar, yaz, güz’ diye değil ‘deniz, bağbozumu ve zeytin zamanı’ diye ayrılıyor! Deniz dönemi biterken, bölgede bağbozumu heyecanı yaşanıyor. Biz de Şarköy’den ayrılıp, 10 kilometre ilerisindeki Mürefte’ye geçiyoruz. Mürefte, Rumlardan kalma bir ‘şarapçılık köyü’. Terk edilmiş şaraphanelerin önünden geçerken gözünüzde hararetle pazarlık eden tüccarları canlandırabiliyorsunuz. Keza burnunuza gelen buruk üzüm kokusu da bu tecrübeyi pekiştiriyor. Kokunun kaynağı ise biraz ilerideki şaraphane. Çalışanlar üzümleri imalathaneye aktarıyor.

Mürefte bağlarından Avrupa sofralarına

Hemen yanında yer alan Kutman Şarap Müzesi’nin bahçesi de kalabalık. Ziyaretçiler üretim sürecini izliyor. Müzede bölgenin en eski bağcılarından Kutman ailesinin şarap üretiminde kullandığı birinci aletler, 1911 yılına ilişkin muhasebe kayıtları, Osmanlı devrine ilişkin tapu ve nüfus kâğıtları ile dev fıçılar var.  Müzenin kurucusu Adnan Kutman da orada. Bize bölgedeki şarap üretiminin 2 bin yıl öncesine gittiğini anlatıyor: “Traklar tarafından kurulan Mürefte, çokkültürlü ömür biçimine sahip bir kasaba olarak biliniyor. Mürefte’nin karayolu yoktu, şaraplar denizyoluyla her yere yollanırdı. Bu sebeple tüm şaraphaneler deniz kenarındadır.

Hâkim rüzgârlar, doğal bir klima sağlar. İstanbul’a yollanacak şaraplar fıçılara doldurulup buradan ufak tenekelerle denize fırlatılırmış. Avrupa’da tarım krizi varken Osmanlı şarap ihracatından çok para kazanmış. 2000’li yılların başında Türkiye’de şarapçılık çok hoş bir ivme yakalamıştı. Köylü ve üretici işbirliğiyle şarap imaline elverişli üzümler yetiştirildi. Dünyanın en âlâ şaraplarını yaptığını argüman eden Bordeaux’ya birinci üzüm Foça’dan gitmiş. Onlar üzüm cinslerini ıslah etmiş ve kendilerini geliştirmişler. Benim çocukluğumda yalnızca Mürefte’de 35 şaraphane varken artık bu sayı 4’e düşmüş durumda. Bağlar zeytinliğe dönüyor. Bağ turizmi de çok geriledi. Mevcut maddelerle şarap turizmine yönelik seyahatler düzenlemek mümkün değil.”

Gastronomi meraklılarına

Şaraphanelerin bulunduğu Mürefte’den sonraki durağımızsa komşu köy Hoşköy’deki bağlar. Yol üzerinde terk edilmiş şarap fabrikaları dikkat çekiyor. Aslen bir balıkçı kasabası olan Hoşköy’ün merkezindeki ufak limanda kayıklar demirli. Bir vakitler, tıpkı Mürefte’deki üzere, kıyıdaki şaraphanelerden eserler buradan denizyoluyla hem İstanbul hem de Avrupa’ya gönderilirmiş. Bölgedeki en eski üzüm üreticilerinden Cem Çetintaş’ın bağlarına geçiyoruz. Uçsuz bucaksız yeşillikler içinde çalışanlar üzüm topluyor. Bağların ortasında tarihi bina kalıntıları var; St. Ioannis Theologos Manastırı. Antik devirde, ‘ışığın merkezi’ manasına gelen ‘Ganohora’ olarak anılan bölgede çok sayıda manastır bulunuyormuş. Ortalarından sırf St. Ioannis Theologos Manastırı günümüze kadar gelebilmiş. Çetintaş’ın burayı bir tarım okulu yapma projesi varmış. O vakte kadar ferdi ziyaretçileri kabul ediyorlar.

Manastırın bir yanında pastoral Toskana tablolarını aratmayan bağlar, öteki yanda masmavi Marmara Denizi görünümü var. Cem Çetintaş ve eşi Funda Hanım anlatıyor: “Şaraphanelerde ve manastırda gezebilir, kıyıdaki balıkçı kahvehanelerinde çay içebilirsiniz. Amerikalı ve Alman turistler gelse de aslında çok da keşfedilmemiş bir bölgedeyiz. Bağbozumu seyahatleri için ülkü küme sayısı 25-30. Tadımlarda hem şarap hem de üzümün tadına bakılıyor. Gastronomi ve doğayı merak edenler geliyor. Alkol tüketmeyenler de katılıyor. Bu bölgenin topraklarında mineraller güçlü olduğundan yüksek kalite şaraba çok uygun. Ganohora, Bizans devrinin tanınan sofra şarabıymış. Umberto Eco’nun kitaplarında da geçer. Ganos amforaları da ünlü.”

Önü deniz, arkası orman

Şarköy’den Tekirdağ’a yanlışsız, kıyı boyunca deniz görüntüsüyle yol alıyorsunuz. Esasen bu rota bisiklet ve motorsikletçiler için de çok tanınan. Tekirdağ’dan evvelki son durak Uçmakdere de son yıllarda bilhassa doğaseverlerin radarında. Bir tarafı orman, öbür tarafı deniz olan ilçede kampçılık ve yamaç paraşütü yapılıyor. Bu tip maceraları sevmiyorsanız kenardaki dalyanlarda piknik yapabilir yahut köyde gözleme yiyebilir, adaçayı ve kekik alışverişi yapabilirsiniz.

REKLAM ALANI
ETİKETLER: , , , ,
YAZAR BİLGİSİ
TatilTavsiyesi.com Co-Founder. Web tasarım , dijital pazarlama , e-ticaret, video kurgu-montaj, grafik tasarım, seo gibi konularda uzmanlaşmış bir geçmişe sahibim. Hobi olarak fotoğrafçılık blog ve makale gibi işlerle uğraşıyorum.
YORUMLAR

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu yukarıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.